Krótka historia powiększania piersi i nowoczesnych implantów

• Piersi, które po okresie dojrzewania pozostały małe lub rozwinęły się nierówno.
• Utrata objętości i kształtu po ciąży, karmieniu piersią lub schudnięciu.
• Widoczna asymetria między piersiami.
• Rekonstrukcja po operacji raka piersi, która napędzała dużą część wczesnych badań medycznych.

Przez długi czas te pragnienia wyprzedzały to, co medycyna mogła bezpiecznie zaoferować. Duża część historii tej operacji to poszukiwanie materiału, który organizm dobrze toleruje i który zachowuje kształt przez wiele lat.

• Przeszczep własnej tkanki tłuszczowej: jedna z pierwszych opisanych prób wykorzystywała tłuszcz z innej części ciała. Pomysł był dobry, ale bez nowoczesnych technik duża część tłuszczu nie przetrwała.
• Wstrzykiwanie obcych substancji: na przełomie XIX i XX wieku do piersi wstrzykiwano różne substancje, takie jak parafina. Powodowały twarde guzki, stany zapalne i poważne powikłania.
• Materiały stałe: w pierwszej połowie XX wieku próbowano materiałów takich jak szklane kulki, gąbki i różne tworzywa sztuczne. Organizm reagował na nie stwardnieniem, zakażeniem i zniekształceniem.
• Wstrzykiwanie płynnego silikonu: w połowie wieku w niektórych krajach wstrzykiwano do piersi wolny płynny silikon, co prowadziło do guzków, przemieszczania się materiału i trwałych uszkodzeń.

Te porażki przyniosły ważną lekcję: to, co umieszcza się w piersi, musi być zamknięte w otoczce, stabilne i dobrze tolerowane przez tkanki.

Wkrótce potem pojawiły się implanty wypełnione solą fizjologiczną, czyli jałowym roztworem soli. Wypełnia się je podczas operacji, a jeśli otoczka pęknie, organizm po prostu wchłania roztwór. Zwykle jednak są twardsze w dotyku i częściej tworzą widoczne pofałdowania.

• Mocniejsze otoczki: wielowarstwowe otoczki zmniejszyły przesączanie żelu i częstość pęknięć.
• Żel kohezyjny: nowoczesny żel trzyma się razem jak miękkie ciało stałe, więc przy pęknięciu otoczki zwykle pozostaje na miejscu.
• Nowe kształty: oprócz implantów okrągłych opracowano implanty anatomiczne w kształcie kropli, naśladujące naturalny spadek piersi.
• Różne powierzchnie: pojawiły się otoczki gładkie i teksturowane, każda z własnymi zaletami i cechami.

Bezpieczeństwo było też przedmiotem ożywionej debaty publicznej. Na początku lat 90. władze w Stanach Zjednoczonych ograniczyły stosowanie implantów z żelem silikonowym na czas badań nad ich bezpieczeństwem, a w połowie lat 2000. po dużych badaniach ponownie w pełni je dopuściły. W ostatnich latach zidentyfikowano rzadki typ chłoniaka związany głównie z niektórymi implantami teksturowanymi, a część teksturowanych modeli wycofano. Te wydarzenia doprowadziły do ostrzejszych przepisów, lepszej informacji dla pacjentek i długoterminowych rejestrów.

• Materiał: implanty z żelem silikonowym wyglądają i są w dotyku najbardziej naturalne; implanty solne stosuje się rzadziej.
• Kształt: implanty okrągłe dodają pełności górnej części piersi, a anatomiczne w kształcie kropli dają łagodniejszy spadek.
• Powierzchnia: gładka lub teksturowana; wybór zależy od rodzaju implantu i podejścia chirurga.
• Rozmiar i profil: dobierane do szerokości klatki piersiowej, dostępnej tkanki i oczekiwanego efektu.

Nawet nowoczesne implanty nie są na całe życie. W pewnym momencie może być konieczna ich wymiana lub usunięcie, a regularne kontrole pozostają ważne. Możliwe powikłania to m.in. przykurcz torebki, pęknięcie i zmiany kształtu z czasem.

Operacja odbywa się w warunkach szpitalnych, a bieliznę uciskową nosi się przez 1–1,5 miesiąca. Opatrunki, kontrole i opieka twojego chirurga plastycznego trwają przez cały rok po operacji. Pierwsza konsultacja jest bezpłatna i może odbyć się online: wyślij zdjęcia i opisz oczekiwany efekt. Lekarz podaje cenę po ocenie, a następnie zostaje ona zapisana w umowie. Osobisty koordynator towarzyszy ci od pierwszej wiadomości do końca rekonwalescencji. Więcej informacji znajdziesz na stronie o chirurgii piersi.